Geoff Tyson nazywa siebie „cz³owiekiem bez ojczyzny”. W³a¶ciwiej by³oby powiedzieæ, ¿e Geoff to gitarowy bard przenosz±cy swój dom tam, gdzie spotyka natchnienie dla swojej muzyki. Do niedawna mieszka³ w s³onecznej Kalifornii, gdzie sta³ na czele grup T-ride, Snake River Conspiracy i Stimulator. Wystêpowa³ na jednej scenie z artystami pokroju Duran Duran, Queens Of The Stone Age, A Perfect Circle i Filter. Jego muzyka znalaz³a siê w soundtrackach to gier video (Quitar Hero III) oraz w hollywoodzkich produkcjach filmowych, m.in. „Kapitan Ron” (1994), czy disneyowskiej kreskówce „Ella zaklêta” (2005). Swego czasu by³ te¿ jednym z najzdolniejszych uczniów samego Joe Satrianiego.

Jak widaæ, Geoff posiada imponuj±ce CV, które zadziwia szczególnie w ostatniej pozycji: niedawno wyemigrowa³ ze Stanów Zjednoczonych i od pewnego czasu mieszka w czeskiej Pradze, gdzie przeniós³ siê znajduj±c w stolicy naszych s±siadów inspiracjê dla swojej najnowszej muzyki. Opublikowa³ j± na wydanej niedawno p³ycie zatytu³owanej „Slow Mad Descent”. Wype³nia j± 11 utworów, bêd±cych w swojej konstrukcji stosunkowo prostymi, melodyjnymi piosenkami. Geoff sam gra na wszystkich instrumentach (gitary, bas, perkusja, klawisze, wiolonczela, sitar), sam te¿ ¶piewa we wszystkich utworach. Jak na wydawnictwo niezale¿ne, jego album zachwyca krystalicznie czyst± produkcj±, a jego piosenki imponuj± piêknymi melodiami i wysok± klas± wykonawcz±. Styl Geoffa Tysona mo¿na ¶mia³o okre¶liæ mianem „ambitnego melodyjnego rocka” i przyrównaæ go do dokonañ Toma Petty, Paula McCartneya, czy – ze wzglêdu na podobn± barwê g³osu - Nicka d’Virgillio. Tak w³a¶nie: p³yta „Slow Mad Descent” chyba najbardziej przypomina mi swoim klimatem album „Karma” (2001) obecnego frontmana Spock’s Beard.

Piosenki Geoffa Tysona to bardzo mi³e w odbiorze utwory, nakierunkowanie raczej na s³uchaczy potrafi±cych doceniæ w muzyce jej prostotê, melodyjno¶æ, a przy tym swoist± kulturê lapidarnej artystycznej wypowiedzi, zamkniêt± w krótkich 3-4 minutowych piosenkach. Pop rock? Tak, ale przeznaczony dla wymagaj±cego odbiorcy. Ten album naprawdê mo¿e siê podobaæ. Ja ukocha³em sobie z niego 4 nagrania (w takiej kolejno¶ci): „You Used To Belive”, „You Again”, „River Blue” oraz „Mean Street”. Podejrzewam, ¿e ilu s³uchaczy, tyle zapewne ulubionych nagrañ na p³ycie „Slow Mad Descent”. ¦wiadczy to tylko o tym, ¿e to bardzo udany album, który ze wzglêdu na swoj± wyj±tkow± urodê powinien trafiæ pod strzechy do jak najszerszego grona s³uchaczy.